Accepteer de realiteit en zorg voor jezelf?

Accepteer de realiteit en zorg voor jezelf.

Naar aanleiding van een gesprek met bevriende buren bedacht ik bij thuiskomst waarin ik me onbegrepen en weerstand voel bij andermans alom in de gemeenschap aanvaarde gedachten over het leven/werk/zorgen. Uit de mond van iemand die ik erg graag mag en inspirerend vind (omdat hij een aimabel persoon is, die oa  zijn dromen en ambities waarmaakt) had ik niet verwacht dat hij in het algemeen (voor anderen) toch de nuchtere denkwijze huldigt van: je moet niet proberen de realiteit te veranderen.Je kan beter goed voor jezelf zorgen”.”

Ik denk daar toch anders over, noem het naief of idealistisch,maar veranderingen in mentaliteit zijn er niet gekomen door mensen die zeiden: dit is de realiteit en daarbinnen moet je het zien te redden voor jezelf.

Apartheid zou nog steeds bestaan zonder volhardende mensen met een idealisme, een droom, een geloof in dat het anders moest of kon. We zijn in de geschiedenis over van alles van mening veranderd en gegroeid, zodat we geen slavernij meer goedkeuren, de positie van de zwarte tov blanke steeds gelijkwaardiger is geworden, en nu dan de laatste decennia de val van de Berlijnse muur, toegenomen gelijkwaardigheid en rechten  van vrouwen, kinderen, andersdenkenden en minderheden, afname van geloofsaannames en toename van nieuwe “geloven”/inzichten, leefwijzen, communisme zo ongeveer is uitgestorven, enz.  Obama als president had men 50 jaar geleden niet voor mogelijk gehouden.

Al deze veranderingen hadden nooit kunnen plaatsvinden zonder mensen met idealen en dromen en daar heilig in geloofden en op vertrouwden. Zozeer dat ze hun nek durfden uit te steken en zich daar sterk voor maakten. Dat werd niet door iedereen in dank afgenomen trouwens!

Spraken zij namens een meerderheid van het/hun volk? Leefde dit onder een groter publiek? Soms wel, maar ronduit bedreigende ideeen soms, voor  grote hoeveelheden mensen die hier geen behoefte aan hadden en ook niet van gediend waren. Soms met als gevolg dat die mensen gevangen gezet (Mandela bijv) of door tegenstanders zelfs vermoord zijn (Martin Luther King en vele anderen).

Ze zijn niet verloren gegaan met de bedenkers, maar hebben zich uiteindelijk genesteld en ontwikkeld in de samenleving. Je kan de realiteit WEL veranderen.

Of dat altijd ten goede is, dat weet je nooit, maar uiteindelijk zijn er veel idealen die gericht waren op een menselijker bestaan en (funamentele) rechten voor bepaalde groepen of individuen. Waaronder kansen en verbeteringen.

Enerzijds vind ik het een goede zaak als mensen kansen hebben en krijgen om hun eigen leven en omstandigheden zoveel mogelijk zelf vorm te geven en beinvloeden. Vrijheid en de mogelijkheden hebben om (voor zover je dat zelf in de hand hebt) goed/beter voor jezelf te zorgen. Tegelijkertijd word je ook begrensd door wetten en regels, die andere uitgangspunten hebben, zoals veiligheid en ordenen van de samenleving. Die regels zijn de realiteit van nu,maar kunnen morgen anders zijn, zijn aan tijd en cultuur onderhevig.

Het hele idee van: accepteer nu maar dat dit onze samenleving is en zorg daarbinnen maar zoveel mogelijk voor jezelf, daar ben ik het niet mee eens. Ik vind dat een fatalisme, wat bovendien niet waar is, soms is er wel iets aan te doen of een vuist te maken met velen.

Goed, okee, ik geloof wel dat je pas echt anderen kan helpen als je niet belemmerd wordt door allerlei eigen dingen die je niet voor elkaar hebt. Als je niet goed voor jezelf zorgt houd je het ook niet vol en daar heeft ook niemand iets aan. Die belemmeringen kunnen liggen in financiele-, huisvestings- en gezondheidsredenen bijvoorbeeld. Wie niet goed zorgt voor de hem/haar toegekomen familie, kinderen, spullen en geld zal niet steeds meer daarvan aantrekken (dat geloof ik althans). Wat “goed voor jezelf en je gezin, je honden, gezondheid, onderdak, eten, drinken, rekeningen en andere eerste verantwoordelijkheden zorgen” inhoudt, dat verschlt per persoon. En wordt sterk bepaald door je levensopvattingen. De een kan bijna leven van liefde geven en nemen, de ander heeft een rits voorwaarden die noodzakelijk zijn daarvoor. Een (groot) deel daarvan is aangepraat en inmiddels tot gegeven gemaakt,omdat vrijwel iedereen dat belangrijk vindt. Zoals ook zorgen dat je “behoorlijk kan leven” als je ouder wordt of niet meer in staat bent voor jezelf te zorgen en inkomen te genereren.

In andere culturen gokken ze op een kinderschare om dat op te vangen, bij ons is dat de overheid en het opzij leggen van geld voor gemeenschappelijke regelingen voor pensioen en ziekte bijv. We zijn het ook normaal gaan vinden dat ieder een eigen huis moet hebben en kinderen een eigen kamer (nog niet zo lang geleden was dat anders en in vele culturen nog steeds overigens). De voorwaarden dus waaraan dat “goed voor jezelf/gezin zorgen” worden gesteld (zekerheden) , hoe je minstens wil wonen of leven(niet in een caravan of recreatiepark) enz, hebben we allemaal onze minimumeisen aan. En daaromheen zijn nu regels gemaakt die  nu gelden en zogenaamd democratisch zijn vastgesteld, voor de meerderheid houvast geeft en min of meer beantwoordt aan wat de meerderheid vindt of wat de overheid wil dat we vinden (bijv emancipatiegetallen geven aan dat nog steeds een minderheid fulltime werkt en wil dat afdwingen door pensioenen en andere regelingen aan te passen in het nadeel van thuismoeders, zelstandigen enz.

Als het dus mogelijk is een emancipatiegedachte, die ooit zoveel weerstand opriep in de jaren ’70 (en nog niet door iedereen omarmd wordt) gemeengoed te laten worden in de samenleving, of de acceptatie van andere huidskleur of geaardheid enz, wat ook veel weerstand opriep destijds.. dan moet het ook mogelijk zijn om nieuwe idealen in de wereld te brengen, bijvoorbeeld nieuwe denkbeelden en theorieen over de politiek, psyche of spiritualiteit (nee, ik bedoel daarmee geen Jomanda’s en geesten).

Je kan in kleine kring mensen willen helpen en bijstaan, of professioneel coachen, of een voorbeel d willen zijn voor anderen, denkbeelden over willen brengen, enz. Soms belemmert het een grotere groep te bereiken, als je je laat belemmeren door alledaagse zaken die aandacht en energie kosten, teveel een paar mensen helpt. Ik ben zeer van het motto: kan je niet de wereld helpen, help er dan 1.. Maar anderen zeggen: help eerst jezelf en ik weet dat dat ook heel belangrijk is. Je moet jezelf onderhouden, wil  je (eindeloos) uit jezelf te kunnen putten: zin, moed en energie alleen al.

Is het wel waar dat we minder sociaal aan het worden zijn of is het een gevoel dat we overnemen uit krantenberichten, excessen en afname van sociale zekerheid?

Volgens de vriend zijn we helemaal niet minder sociaal: hij ziet het volop om zich heen hoe mensen zich nog inzetten voor de voetbal- en andere verenigingen, elkaar helpen, voor vrienden klaarstaan enz. Hij vergelijkt  met Indonesie en India, waar hij net vandaan komt en schrijnende praktijken heeft mogen aanschouwen, die verre van sociaal zijn (oa is het de vrouw daar die het zware en vuile werk doet). De andere gesprekspartner wil nog wel familie en vrienden (op de rit) helpen voor zover die ander ook zichzelf helpt en het zich niet laat aanleunen.. (moet ik bij vermelden dat deze persoon niet werkt en wao ontvangt ivm ziekte).

De vraag voor mij nu is: worden we inderdaad individualistischer en minder sociaal en is dat nog te keren? Of zijn we idd “verwend” geweest met (financiele) hulp van overheid en anderen in vergelijking met vroeger (toen je grote gezinnen had en ook niet opgevoed werd met individuele aandacht, spullen en geld) en in vergelijking met andere culturen en landen, waar je dat ook niet hebt? Verwend en tezeer op anderen/de staat leunend en bij afname van diens hulp hulpeloos? Hebben we ons afhankelijk gemaakt van anderen? Met al die rechten? Met pensioen en andere sociale voorzieningen, die we nog steeds hebben en daar niet meer dankbaar voor zijn, maar voelen alsof ons iets wordt afgenomen, als dat afneemt?

Ook ik heb grote moeite met het “inleveren” van rechten, maar dan met regels die mijn individuele vrijheid inperken aan mogelijkheden om op eigen manier de eigen verantwoordelijkheden te regelen. Regels van huisvesting,  wat je “moet” en “mag” verwonen van je inkomsten, wat je max opzij mag leggen voor later (bij aantoonbare pensioenbreuk/tekort), wat je op zij moet leggen (als zelfstandige/freelancer) om je behoorlijk tegen ziekte, werkloosheid en arbeidsongeschiktheid te verzekeren, het opdringen van regels tegen roken in café, hotelkamer of straks zelfs in je eigen huis en auto, regels die het onmogelijk maken je kind een weekje buiten de normale vakanties van school te kunnen houden, regels die kansen op werk juist belemmeren voor een bepaalde groep (die duurder is voor werkgevers/risicogroep vormt), die mensen hun eigen initiatieven ontnemen ipv aanmoedigen enz.

Dat wil niet zeggen dat de staat allerlei behoeftes en vrijheden allemaal moet financieren, maar weldat je ook werk buiten het eeuwig zaligmakende “in loondienst” als enige volwaardige baan ziet en ook mensen die andere prioriteiten leggen qua flexibel werken of (al dan niet tijdelijk) wonen niet zodanig belemmert daarin (onmogelijke premies en regels bijvoorbeeld) dat er geen eigen initiatieven meer genomen worden of men geen risico durft te nemen je talenten in te zetten en zelf werk/inkomen op een andere manier te creëren (door verplichte regels van opvang, huisvesting of gekort op uitkering als ze zelf iets willen ontplooien).

En moeten we als makke schapen de realiteit aanvaarden zoals ie nu is of dreigt voorgeschreven te worden of ons nog ergens hard voor maken? Is werken (in loondienst) de norm voor iedereen straks, en anders onmogelijk te leven, anderen te helpen behalve jezelf en je eigen gezin en alles wat sociaal, creatief of anderszins belangrijk is de nek omdraaien? En is het wel goed om te streven naar “wat iedereen doet of wil of moet”? Ik vraag me dat af. Als je ook nog andere dingen op je eigen programma hebt word je uitgemaakt als lui? Of naïef, dom, zinloze minderwaardige bezigheden? Hobbyisme? een luxe?

Aan elke keuze hangt een consequentie. Die keuzes kan je meestal wel aan jezelf verantwoorden, en je hebt het dan iig geprobeerd. Dat je daarmee risico’s neemt (bijv pensioenbreuk of geen aanvullend pensioen) is dan aan jezelf.  En sommigen accepteren de realiteit niet, waar ze niet achter staan en gaan dat op eigen manier invullen. Of richten een politieke partij op, schrijven een boek, of wat dan ook.

Er is veel te zeggen voor “ergens voor gaan”. Tenslotte is niks meer zeker en elke keuze kan een “verkeerde consequentie” hebben, of voor later. Ik zou het graag willen aanmoedigen dat mensen wat risico en initiatief nemen om hun eigen leven en inkomsten te verbeteren, danwel  hun leven te kunnen versimpelen naargelang de realiteit dat vergt (terugval van inkomsten, andere omstandigheden enz).

Ik blijf geloven dat sommige dingen WEL te veranderen zijn en wel te realiseren zijn, of zelfs deels terug te draaien zijn, wat te ver is doorontwikkeld en onwenselijk geworden is. Zowel in materialisme als overvloed aan regeltjes, die mensen dwingen tot eenheidsworst. Laten we iig elkaar niet afrekenen op zogenaamde normen en waarden, die helemaal niet voor de meerderheid gelden, maar ons aangepraat of opgedrongen worden. En daarbinnen zoveel mogelijk de mensen de mogelijkheden en kansen geven om het op hun eigen manier te doen, zolang ze daarmee niet de vrijheden van anderen inperken.

Ik ben ook voor terugkeer van een socialere samenleving. Niet alleen mannelijke zorgkant (dak, eten, drinken, medische verzorging, verschoning en pillen), maar juist de geestelijke “vrouwelijke”, menselijke kant (aandacht, gesprek, bij de samenleving betrekken, serieus nemen, zoveel mogelijk eigen beslissings- en bewegingsvrijheid). En dat houdt ook in dat mensen daar tijd voor moeten kunnen uittrekken en niet zichzelf uitputten naast hun werk nog geacht worden dit te doen,  in plaats van eigen behoeften aan gezinsleven/ eigen ontspanning/missies/hobby’s/sporten, die een mens tevreden en gezond houden.

Dat we nu nog mensen hebben die aandacht en tijd voor hun geliefden, kinderen, buren en zieke/oudere familieleden hebben, dat is te danken aan die mensen die daar nog tijd voor hebben of voor maken. Hoe minder tijd, hoe meer het een prioriteit wordt en dat zie je nu al gebeuren. Het is voortdurend kiezen: meer geld of meer tijd, meer tijd aan gezin/partner/anderen of meer aan jezelf, dichtbij houden of verder weg (kost geld, oa benzine), familie of vrienden, hobby of sport, bardienst of zelf “bijtanken” aan de bar?

Een van de voorwaarden voor tevreden mensen is als ze (denken dat ze) invloed op hun leven kunnen uitoefenen. Burnout komt bijv vaak voor bij beroepen of persoonlijkheden die weinig invloed op hun werk, tijd en aktiviteiten kunnen uitoefenen (bijv door hun verantwoordelijkheidsgevoel en persoonlijkheid die geen “nee” kan/wil zeggen als het teveel wordt). Goed zorgen voor jezelf is volgens mij ook luisteren en zoveel mogelijk kunnen leven zoals je dat zelf belangrijk vindt (en dat is door eenieder zelf in te vullen). Als iemand kiest voor minder status, salaris en daar zelf tevreden mee is (hutje op de hei) dan is dat evenzeer te respecteren als iemand die werk, status en salaris tot belangrijkste in het leven maakt.

Het grootste goed is dat we hier redelijk wat vrijheid hebben, dus ook de vrijheid om eea te (kunnen) veranderen. Voorwaarde is dan wel dat we niet fatalistisch op alles reageren, met grote groepen kune je WEL degelijk verschil maken, dat bewijst de geschiedenis. Als onvrede groot wordt, is het misschien tijd om de realiteit niet te aanvaarden, maar alternatieven te zoeken om die realiteit te veranderen.Dan moeten we beginnen ons niet als makke schapen overal bij neer te leggen, het fatalisme te doorbreken en aktie te ondernemen.. (en dan bedoel ik niet blind een “sterk leider” achterna te lopen of te wachten tot die verschijnt en de boel oplost voor ons)..

33 Reactie(s) 2 keer bekeken

Inloggen

U dient eerst in te loggen voordat u kunt reageren:

Naam
Wachtwoord
 

Heeft u nog geen account? Registreer dan hier.