Overheidsstress

Waarschuwing vooraf: toch een lang en langdradig stuk. Dus alleen voor de liefhebbers bedoeld!! De rest kan beter nu afhaken.. ;-). Ik sta aan de zijlijn en probeer te verklaren, zonder oordelen. Ogen te openen voor wie dat interessant vindt.

Artikel hierop neer: de overheid kan niet de stress en druk opvoeren, de rechten verminderen en tegelijkertijd ontspanning en vrijheden afnemen of ontmoedigen, die mensen harder dan ooit nodig hebben of denken nodig te hebben, om die toenemende druk te kunnen weerstaan..

Het wordt duidelijk als je de titels van de artikelen hier leest: we lijden massaal onder overheidsstress. En dat is geen wonder.. de belasting van de burger gaat omhoog, de belastbaarheid omlaag. Per saldo gaat dat niet goed. Een zekere dosis druk kan mensen aanzetten tot betere prestaties. Denk aan een deadline of examen. Maar het verschilt van mens tot mens hoeveel druk als “gezonde druk” aanvoelt en waar het overgaat in stress.

Zoals inmiddels algemeen bekend en bewezen is, is stress niet goed voor de gezondheid en voor het geestelijk goed functioneren van mensen. Waarom de een een hogere drempel heeft alvorens iets als stress of gewoon drukte te ervaren en de ander een lagere, weten we nog niet precies. Zoals een pijndrempel heeft ieder zijn eigen “stressdrempel”.

We zijn in de jaren ’70 overbeschermd geweest. Slachtofferschap werd heel serieus genomen en gekoesterd, en de gemeenschap was sociaal. Genereus met uitkeringen en andere vormen van hulp, voor hen die het nodig hadden en redenen hadden om niet te kunnen werken of functioneren, zoals zieken, arbeidsongeschikten, ouderen, en mensen die om eoa reden niet in staat waren daartoe. De overheid als warm nest, waar je op kon rekenen in tijden van persoonlijke tegenslag. Uit elkaar, ontslagen, ziek, jong of oud, op de overheid kon je rekenen voor zorgzaamheid, indien nodig.

Vanuit die veilige gedachte dat er een saamhorig vangnet aanwezig was, was het prettiger en gemakkelijker om ondernemend te zijn, te mogen proberen, te durven proberen.

Die veiligheid is nodig, maar kan ook demotiverend uitwerken. Als het TE veilig is en TE comfortabel, te beschermend nest, dan komen sommigen ook niet uit hun luie stoel en dat werkte fraude en misbruik in de hand. Het was te slap, te goed, te gemakkelijk. Er waren namelijk ook mensen die geen eigen verantwoordelijkheid voelen, bij een prachtig sociaal stelsel en alle zorg van de welvaartsstaat.

Aanscherpen was nodig dus. De overheid deed dit afgelopen decennia op de manier van beknotten en beboeten, zoiets als “de hele klas laten nablijven omdat er 1 onbekende tussen zat die een gulden had gejat”. In plaats van te onderzoeken wie de dader/profiteur/oplichter was, werd het onbetaalbaar geachte stelsel veranderd voor iedereen. Maatregelen die de echte rechthebbenden trof. En niet de echte profiteurs eruit haalde. Dit gebeurt nu op allerlei subsidies, uitkeringen en toeslagen, zoals kinderbijslag en WAO.

Nu het onbetaalbaar wordt krijgen we alsmaar meer verantwoordelijkheden teruggeschoven, neemt de belasting toe en de rechten af. Minder zekerheid en zorg als je ziek of hulpbehoevend bent. Niet alleen komt voor mensen die daar nu al mee te maken hebben (leven van overheidsgeld) de zekerheid onder druk te staan dat er een normaal menselijk minimumniveau gegarandeerd is. Ook voor diegenen die wel in staat zijn te werken en alles (nog) goed voor elkaar hebben (gezondheid,baan, huis, gezin) is het iets waar ze mee te maken kunnen krijgen in de toekomst. En zich zorgen over maken, omdat je niet altijd in de hand hebt of je nog “in de arbeidsmarkt ligt” of niet, of in staat bent ook in de toekomst voor jezelf en je gezin te zorgen. Je hebt immers niet alles zelf in de hand.

De druk op werkenden en werkzoekenden wordt opgevoerd. Daartegenover zijn de mensen die het lekkerst in hun vel zitten het beste bestand: hoe beter je gezondheid, geluk en welzijn, liefdesleven en hoe hoger je inkomen en de zekerheid van een (vast) inkomen en een dak boven je hoofd, hoe meer kans dat je je niet laat meeslepen door de angst voor extra belasting in de vorm van extra premies, extra belasting betalen, langer doorwerken, boetes, beperkingen (km-heffing). Toch steekt het (via voorbeelden van hen, die dat alles niet hebben in hun omgeving) zorgelijke ook hen aan: het kan hen ook overkomen.

Belastbaarheid kan je opvoeren bij mensen via bevorderen hoe men in zijn vel zit, geestelijk en lichamelijk bestand tegen een stootje. Gezond eten, bewegen, rust, regelmaat, reinheid. Dit alles wordt door de overheid en zorgreclames gepromoot. De geruststellende donkere stem op de radio, van de zorgverzekeraar, dat ze zorgen voor een bewegingsprogramma in groepsverband, moet ons tot een gezondere levensstijl aanzetten. Evenals de schijf van vijf, het ontmoedigen van roken, drinken, overeten, seks-, gok- en koopverslavingen.

De overheid maakt zich zorgen over de trend van grote toename van het drankgebruik onder jongeren, maar ook ouderen. Het rookgedrag van mensen wordt in het openbaar aan banden gelegd, daarna op het werk en de horeca. En wie weet straks in de eigen auto.

Persoonlijke vrijheden worden verminderd. De overheid probeert de gevoelens van stress, angst en onvrede te verminderen door ze te verbieden. Waardoor de weerstand om te stoppen met ongezonde genotsmiddelen alleen maar toeneemt. Er moet al zoveel en nu moeten we ook nog verantwoordelijk zijn voor een gezond lichaam en gezonde geest, om die extra stress en belasting in crisistijd te kunnen (blijven) hanteren.

Tegenover stress staat ontspanning. De overheid begrijpt niet dat we moe worden van alleen maar moeten en alleen maar, op elk gebied, gewezen te worden op onze eigen verantwoordelijkheid. Zeker als de overheid alsmaar minder verantwoordelijkheid neemt voor hen die het echt nodig hebben. Zeker in crisistijd, waar niemand meer zeker is van baan, gezondheid en inkomen op de lange duur.

En de werkers, die dit alles moeten opbrengen, hebben steeds minder tijd voor gezonde ontspanning. Na een werkdag hun verhaal kwijt willen, een relatie onderhouden, een evt gezin van aandacht en zorg voorzien, sporten, sociaal leven. Geestelijk stoom kunnen afblazen door een fijn gesprek met een geliefd persoon, aandacht voor een liefdes- en seksleven, voor liefde en zorg voor  en van familie, naar de kroeg of een goed boek, meditatie of wat een mens ook individueel nodig heeft om te ontspannen. Lichamelijk voor sporten, voor lichaamswarmte (partner, kinderen aanraken en koesteren), voor gezonde maaltijden, samen eten en drinken, seksuele ontspanning, een huisdier aaien, sauna, massage, kortom alle positieve aandacht voor je lichaam.

Wie om welke reden dan ook ergens iets tekort komt, in normaal menselijke behoeften, of genetisch of sociaal belast is, of door bepaalde omstandigheden,  kan gevoeliger worden om dat te vervangen door/met genotsmiddelen. Die maken namelijk dezelfde stoffen aan als echt genot. En onderdrukken stresshormonen. Je hersenen maken geen onderscheid. De overheid vraagt zich nog af waarom steeds meer mensen die middelen nodig denken te hebben en gaat dit inperken. Nu nog drugs, sigaretten en alcohol. Met controles en boetes als ontmoediging. Symptoombestrijding overal.

Bij gebrek aan een veilige “overheidsbasis” en de toegenomen stress van een bemoeizuchtige en betuttelende overheid, die premies en druk op werkenden en werkzoekenden opvoert en rechten en voorzieningen vermindert, zou het de overheid verboden moeten zijn om ook nog eens te beknotten op de pleziertjes en ontspanning, die mensen uit “ongezonde”  of “ongewenste” dingen halen, waarmee ze proberen die opgevoerde druk oa te verlagen.

Bevorderen en stimuleren van lichamelijke gezondheid is prima. Maar niet door angst aan te wakkeren, met die griep, met gevolgen van roken en drinken enz te beboeten en extra te belasting te heffen op deze dingen of de auto, die mensen ook een vrijheidsgevoel geeft. Vrijheid en keuzevrijheid geven een net zo belangrijke bijdrage aan de geestelijke gezondheid, en daarmee aan lichamelijke gezondheid als dat stress dat geestelijk en lichamelijk ondermijnt. De overheid heeft er baat bij als we lichamelijk gezond zijn, want zo kunnen wij de werkdruk en toenemende druk van de overheid beter hanteren. Niet serieus nemen van protesten van het volk en ook het toenemend gevoel dat je een nummer bent, helpt daar allemaal niet bepaald aan mee. We moeten vooral werkbaar en inzetbaar zijn en blijven, zodat de overheid de kosten omlaag kan brengen. Ook al zitten daar goede aanbevelingen bij, zodra je MOET bewegen/sporten, MOET stoppen met roken, MOET gehoorzamen aan allerlei gezonde leefregels, zijn dat juist factoren die extra stress opleveren. Al die dingen zou je zelf moeten willen, niet omdat de overheid je ertoe dwingt of de dokter en zorgverzekeraar het zeggen.

Voor ontspannen en zelfverzekerd werknemer of sollicitant is het van belang dat ie niet wordt voortgestuwd door angst, boetes en korten. Voor terugdringen van kilometerheffing niet het vooruitzicht van boetes en zelfs gevangenisstraf. En ook niet door betuttelende geruststellende woorden van de voorlichtingscampagnes. Mensen willen zelf uitmaken waarmee en hoe ze ontspannen, waar ze hun prioriteiten leggen, waarin ze geloven en in welke (levens)fase en omstandigheden zij zijn. En niet als een nummer & hetzelfde als iedereen behandeld te worden in zorg, als burger. Ieder is anders, een uniek individu, zoals in een gezin karakterverschillen vereisen dat niet elk kind hetzelfde behandeld kan worden.

De overheid voert de druk op alle gebieden op. We mogen alleen nog verantwoordelijke, gezonde, jonge en serieuze burgers zijn. Dan tel je mee. En die ontspanning schrijft de overheid ook voor, wat gezond is en wat niet. Meer invloed dan wat dan ook heeft stress, volgens mij. Het ondermijnt het prestatievermogen, het rationele denken, en bij langdurige stress schakelt de mens over op emotie.

Dat is nu aan het gebeuren: kijk om je heen: de verontwaardiging viert hoog tij, de frustraties, het verzet, de onverdraagzaamheid, de behoefte om behoeftes te stillen met surrogaten van genot. En wij zien het, aan de zijlijn, maar diezelfde overheid niet..

En ik maak me daar dus zorgen om.. waar leidt dit toe? Worden we socialer of asocialer? Iedereen mist het, maar staat onder druk om dat zelf te kunnen geven. De boog kan niet alsmaar gespannen zijn. Zalig zijn de werkers en diegenen die dat volhouden tot hun 67e en de werkgevers die dat mogelijk gaan maken. En zij, die ons uit de crisis trekken. Dan nog, is en blijft vertrouwen in een zorgzame overheid belangrijk. Een juiste balans tussen eigen verantwoordelijkheid en een sociale, als men daar niet toe in staat is of niet toe in de gelegenheid wordt gesteld (afgeschreven als werker).

We beschuldigen van slaafs volgen, is men aktie-moe? Waarom doen mensen niks (behalve klagen)? Omdat de “stressboog” leert dat een gezonde dosis stress leidt tot beter presteren en aktie, maar als dat overschreden wordt het leidt tot passiviteit. Angst en stress kan tot een stressniveau leiden, dat verlammend werkt. Dat is een zelfbeschermingsmechanisme van lichaam en geest. De staat moet allereerst het vertrouwen in de zorg en een veilige omgeving en veilig vangnet creëren. Daar slaagt ze niet in. Dus zoeken mensen die veiligheid bij anderen of in andere middelen. En die wil ze verbieden en ontmoedigen, incl Wilders, incl leefwijzen, en in elkaar.

En ik ben dus bang dat ze daar te ver in gaan. En juist daarmee juist mensen richting ander uiterste drijven.

Een klein kind, wat betutteld en bestraft wordt, gaat in verzet. Gaat nog meer doen wat “niet mag”.. De overheid ondermijnt zichzelf, en speelt burgerlijke ongehoorzaamheid in de kaart. En zij die met tegengesteld beleid komen, die de asbakken toch op tafel zet, of illegale praktijken zoeken. Asociaal gedrag zal juist toenemen, criminaliteit, drugsgebruik, verslavingen ook. Denk na, svp, overheid!! Onderbuikgevoelens zijn juist een belangrijk signaal en kan je niet rationeel “wegredeneren” of verbieden!!

13 Reactie(s) 1 keer bekeken

Inloggen

U dient eerst in te loggen voordat u kunt reageren:

Naam
Wachtwoord
 

Heeft u nog geen account? Registreer dan hier.