Dagelijkse "verlichting" in de praktijk..

Soms verlang ik naar de tijd dat ik mijn veilige muren om mij heen had. De tijd toen ik nog niet wist wat ik nu allemaal weet. Toen mijn hart nog niet bloot lag, maar verstopt onder wat veilige, beschermende laagjes.

Heel veel tijd heb ik gestoken in mijzelf ontdoen van allerlei bevroren lagen. Van denkbeelden en overtuigingen, die de mijne diep van binnen niet waren. Van oude, zeer oude en recente pijn en teleurstellingen. Van jarenlang voornamelijk leven “in mijn hoofd”, als verstandig en intelligent, vooral rationeel mens. Zelfs emoties “dacht” ik, voelde ik in mijn hoofd.

Ooit was ik een prachtig kind, van binnen en van buiten. Puur. En gevoelig. Te gevoelig juist. Ik kon niet kwetsen, want ik leefde me in in alle emoties van anderen, ik voelde ze mee en ik kon anderen geen kwaad of pijn doen. Ik bestond uit niks dan goeds. Ik was niet voorbereid op waar mensen toe in staat zijn. Mijn ouders controlerend, dat was niet nodig geweest, want ik nam mijn verantwoordelijkheid hoog op. Te vroeg en teveel daarvan, zelfs. Mijn ouders beschermend, misschien te beschermend, maar niet beschermend genoeg tegen hun eigen emoties, vooroordelen en overtuigingen.

Ik maakte kennis met een wereld die niet in elkaar zat zoals ik. Die wel agressie en pijn kon toebrengen. Die anderen niet in hun waarde kan laten. Op school leerde ik waar mensen toe in staat zijn, uit macht, uit status, rijkdom, overheersen over anderen. Over onthoofding en oorlogen. Ik was daar niet op voorbereid.

Ik heb geleerd om serieus en verantwoordelijk te zijn. Te vroeg en teveel lag daar de nadruk op. Goede cijfers halen, lief en gehoorzaam zijn, ik was het voorbeeld thuis en op school, ik werd geprezen: “kijk naar je zus, zo moet het!”. Ook dat legt een druk op je, om zo braaf en lief te blijven, op dat voetstuk van voorbeeld zijn voor anderen. Ik was niet ondeugend, dus ik kreeg geen straf. De andere kinderen wel en ik stond erbij en keek ernaar. Ook vriendjes en vriendinnetjes kregen straf en ik deed die dingen allemaal vanzelf goed, “uit mezelf”. Ik was behulpzaam en lief voor anderen, ik luisterde naar hun moeilijkheden en problemen, ik bemiddelde, maar had zelf nooit ruzie.

Ik heb niet geleerd hoe te genieten van het leven, speels te zijn, losjes, om echt lol te maken, voluit plezier te hebben. Om voluit deel te nemen aan het leven in al zijn facetten. Om voor mijzelf op te komen, om mijzelf te beschermen tegen die goedheid en gevoeligheid.

Goed, met die buitenwereld  in allerlei facetten heb ik kennis mogen maken. Het heeft me uiteindelijk gevormd tot wie ik ben. Met allerlei littekens en door schade en schande “wijzer” geworden. Begrip voor van alles en iedereen. Mijn redelijkheid overheerste en overheerst, altijd. Anderen konden mij wel kwaad doen, liegen, bedriegen, bedreigen, benadelen, mij niet de waardering geven die ik vond dat ik “verdiende”, het mooie niet in mij zien, niet te vertrouwen blijken als ik ze nodig had, ongevoelig zijn of zichzelf voorop stellen. Daar word je hard van, zeggen ze. En dat klopt. Ook ik was verhard, hele lagen bouwde ik om mij heen, zodat ik minder gevoelig werd, minder lief, minder behulpzaam. Minder gevoelig voor pijn, maar ook minder voor geluk, genieten, plezier maken, intiem zijn.

Het was heel veilig met mijn muren om mij heen. Rustig, tevreden, stabiel, gezellig, fijn, prettig. Ik sliep geweldig goed, niks raakte me echt diep. Behalve mijn kinderen en geliefden. Mijn inlevingsvermogen bleef overeind, voor zover het om anderen ging.

Het heeft een tijd geduurd, voor ik  mijn pure zelf terugvond. Daar heb ik hard mijn best voor gedaan. Als je geluk wil kunnen voelen, moet je de rest van het scala aan emoties ook kunnen voelen. Alles of niks. Je kan niet de ene emotie wel voelen en de andere blokkeren. Ik moest dus alles deblokkeren, laag voor laag. Ik heb ervoor gekozen weer te voelen, gevoelig te zijn, mijn hart open te stellen, kwetbaar als nooit tevoren. Want nu ben ik volwassen en kan ik dat aan. Ik heb mijn kracht leren kennen, mijn veerkracht. Het antwoord lag achteraf juist in alle pijn en verdriet, die ik niet wou voelen. Ik weet wat ik waard ben.

Maar nu? Opnieuw maak ik kennis met misstanden, wreedheid, de boze buitenwereld. Elke dag opnieuw, in de krant, op wuz. Met geklaag, met wantrouwen in de wereld, in de regering, in elkaar. Met waar anderen toe in staat zijn. Ik mag mijn kinderen uitleggen hoe dat kan, in wat voor wereld wij leven. En toch vertrouwen geven als ze naar buiten gaan, naar school, het verkeer in, met andere mensen omgaan, mensen die tot van alles in staat zijn.

Mijn kinderen vertrouw ik door en door. Zij zijn namelijk als ik. Prachtig van binnen en van buiten. Zij zullen eerder gekwetst worden dan kwetsen. Zij zullen kennismaken met een wereld, die harder is dan zij ooit op voorbereid kunnen zijn. Ik leer ze hoe ze tegenslagen kunnen overwinnen, en daardoorheen altijd het positieve te kunnen blijven zien, het goede in de mensen, het goede en mooie van de wereld. Dat doe ik zelf namelijk ook.

Maar soms vind ik het een zware opgave. Word ik gewaardeerd voor alles wat ik tot nu toe heb gedaan met mijn leven? Ja en nee. Ik heb geleerd mijzelf te waarderen, dat dat is wat telt. Maar het is fijn om nu en dan aangemoedigd te worden, getroost door anderen dan mijzelf, geliefd te voelen, gewoon om wie ik ben en niet om mijn prestaties of voorbeeldrol.

Zoveel muntjes zijn gevallen, zoveel inzichten mocht ik ontvangen, ik denk mijn missie/doel te weten in mijn leven. Dat heeft me ook heel kwetsbaar gemaakt. Ik moet me opnieuw leren beschermen tegen teveel negatief nieuws en gevoelens van anderen. Opnieuw word ik geacht, als volwassene, verantwoordelijk te zijn. Voor inkomen, een rol in de maatschappij, een brave burger zijn, een verantwoord ouder, een goede omgang met ex en anderen. Ik gedraag me bijna voorbeeldig. Bijna.

Want ik moet nog leren te genieten. En even niet zo verantwoordelijk te zijn, maar speels, losjes, met plezier en ontspanning. En dat valt niet eens mee, als je van nature al zo verantwoordelijk bent. En je begeeft in een buitenwereld, die van alles van je eist, maar soms niet te bieden heeft. Die je soms afschrijft op leeftijd alleen al, en niet kijkt wie ik ben of wat ik kan. Het vergt opgewektheid, optimisme, moed, zin, energie, geloof in mijzelf, vertrouwen in anderen en mijzelf, om mijn kwaliteiten onder de aandacht te brengen. Van potentiële werkgevers, opdrachtgevers, maar ook van allerlei mensen om mij heen, die vaak zo geprogrammeerd zijn dat ze je beoordelen naar wat je doet. Je werk, je inkomen, je status, je huis, je spullen, je auto, je smaak, je uiterlijk.

Soms staat dat onder druk. Als ik teveel hoor en zie van negativiteit, moord, geweld, hoe anderen elkaar pijn toebrengen, naar het leven staan, vechten, oorlog voeren, hun wil willen opleggen en overheersen over anderen. Dan moet ik weer diep terug in mijzelf, wil ik niet verharden, zoals zoveel ooit gevoelige kinderen verharde, teleurgestelde of verbitterde volwassenen zijn geworden. Die de harde lessen van het leven op hun manier trotseren. Dat mag, maar zo wil ik niet zijn. Misschien heel geslaagd in wat ze doen en voorstellen, maar als mens minder geslaagd. Ik wil ook niet mijn gevoeligheid beschermen met een rookgordijn, of drank. Mijn motto: wie goed doet, goed ontmoet.

Gelukkig beoordeel ik mijzelf, mijn kinderen en anderen op wie ze zijn, als mens. En gelukkig zijn er genoeg andere mensen die dat ook doen. Die de mens achter de werknemer zien, de mens achter zijn spullen en werk zien, de mens achter zijn daden kunnen zien. Ik zal vechten om menselijkheid te krijgen en te behouden, in een steeds harder wordende maatschappij. Temidden van agressie en alles wat mis is, wil ik het goede blijven zien en blijven geloven en vertrouwen op dat in elk mens die goede kern zit. Diep verborgen of zichtbaar. Of anderen die zien of niet. Noem het naïef, maar ik ben ervan overtuigd dat iedereen kan wat ik kan.

En ik wil mensen bijstaan, die dat willen en zoeken in zichzelf en in anderen. Het enige probleem is, dat dit alleen werkt als je veronderstelt en gelooft in dat anderen ook leven volgens het principe “wie goed doet, goed ontmoet”. En dat vertrouwen heb ik niet altijd. Ik zou me (om dit vertrouwen te houden)zoveel mogelijk kunnen omringen met mensen die ook zo zijn en denken, maar dat is niet de realiteit.

Men zegt weleens: de waarheid/realiteit bestaat niet, het is maar hoe je ernaar kijkt. En deels klopt dat ook. Je wordt een stuk gelukkiger en blijer als je niet meer (dagelijks) naar negatieve berichtgeving kijkt, geen krant en tijdschriften meer leest, geen nieuws of geweld op tv, geen wuz, enz. Maar dat betekent niet dat het er niet is, die wereld. Mensen die haten, beledigen, agressief zijn, gestoord zijn, oorlogszuchtig, egoistisch, wreed, overheersend, eisend, nemend. En onbedoeld en onbewust zal ik op mijn beurt ook mensen pijn gedaan hebben. Omdat ik iets over het hoofd zag, niet alert op die ander was of zal zijn. Maar goede bedoeling telt (hopelijk) wel! Ik zie het in de ander en zij hopelijk ook in mij.

Mijn twijfel op dit moment is: doe ik er wel goed aan om mensen naar hun goede kern te leiden? Met alle kwetsbaarheid van ontdekken wat je echt belangrijk vindt in het leven..maar daarmee ook te ontdekken dat heel veel mensen daar niet mee bezig zijn, dat niet zullen begrijpen, dat niet van plan zijn, wel oordelen en veroordelen, en andere uitgangspunten hebben in het leven. Ik heb mijn kinderen en anderen vooral veel liefde en goedheid willen meegeven, vertrouwen in zichzelf en de wereld. Maar dat maakt heel kwetsbaar tegenover minder welwillende lieden, die er ook zijn.

Er zijn eigenlijk 6 uitgangspunten waar ik in geloof:

1)      Wie goed doet, goed ontmoet

2)      Als je niet iedereen kan helpen, help er dan 1.

3)      Het positieve overwint.

4)      Waar een wil is is een weg

5)      Wie niet vraagt, wordt overgeslagen

6)      Elk mens kan zijn richtlijn, het goede, binnen in zichzelf vinden

Soms een opgave om dit vol te houden, tegenover mijzelf al, dat men daar van mij op kan rekenen en dat ik ook op (sommige) anderen kan rekenen. Het zijn die mensen, die het verschil maken, als je dat even niet ziet, door de veelheid van alles wat mis is en gaat in dit land en de wereld. Pijn hoort bij het leven. Geluk zit niet in pijn en het negatieve ontlopen, maar dat kunnen hanteren en overwinnen en zelf positief en vol vertrouwen te blijven. En dat in de praktijk weten te brengen, is soms een hele uitdaging!

Ik wil mensen niks opleggen of wijsmaken of vertellen hoe ze leven moeten. Maar ik wens weleens dat ze echt zichzelf zouden zijn. Want diep van binnen geloof ik dat iedereen als prachtig mens geboren is, maar daar niet altijd bij kan, vanwege al die laagjes hardheid en wonden, die je in het leven oploopt. Maar waarvan ik weet dat je kan herstellen, een mooi litteken overhouden en weer verder kan

28 Reactie(s) 1 keer bekeken

Inloggen

U dient eerst in te loggen voordat u kunt reageren:

Naam
Wachtwoord
 

Heeft u nog geen account? Registreer dan hier.