Aan al die moeders,,,,,(en vaders)

Na het lezen van het verdriet van een vader moest ik dit kwijt!!!!! Ik ben een gescheiden moeder, die getrouwd is geweest, samen hebben wij een dochter,  inmiddels is zij 29 jaar. Na mijn scheiding heb ik nog een relatie gekregen , met iemand die 45 jaar toen was en nooit was getrouwd en geen kinderen had. Ik was nooit bezig geweest met het idee "een tweede kind" , de kans dat dat nog zou gebeuren was wel kleiner, gezien mijn leeftijd, maar na diverse miskramen, hadden we toch geluk om dit wonder te beleven. Helaas kon de vader, na zoveel jaren alleen te zijn geweest niet die "committment" aangaan van "huisje, boompje, beestje". Iets waar ik best wel verdriet van heb gehad, maar zoiets kan je nou eenmaal niet afdwingen, vanaf zijn geboorte heb ik het alleen gedaan. Wel hadden we het eerste jaar een soort van relatie, hij kwam om het weekend, maar door allerlei omstandigheden liep het stuk, Hij had al te lang als single geleefd, woonde al zo lang alleen, daarbij hij is Moluks, en de toestanden toen, op de molukse eilanden (de moordpartijen tussen moslims en christenen) dat hakte er heel erg in. Daarbij, ik kon het idee nauwelijks aan,, dat hij eventueel naar de Molukken toe zou gaan,  terwijl het risico bestond, dat hij vermoord zou worden. Ook zijn boodschap, : ""ik zal er altijd voor mijn zoon zijn, ook al is het van bovenaf,"" daar kon ik niets mee. Moest mijn zoontje van 1 jaar, de rest van zijn leven met een foto doen? Begrijpen deed ik het wel, er werden familieleden daar vermoord, neefjes, nichten, etc. Maar begrijpen, denken en doen, zijn verschillende dingen.   Daarnaast,,ons kind bleek bij de geboorte het nodige te mankeren, heel veel, dus vaak de stress van ziekenhuizen, artsen, opnames, etc. Ondertussen vond hij zijn geluk bij een ander. In het begin was ik boos, heel boos, want dat geluk met die ander, dat speelde al veel langer, bleek achteraf. Maar boosheid en wrok, dat beschadigd alleen je eigen ziel en spirit, je bereikt er totaal niets mee. Gelukkig dat ik dat zelf inzag, na een tijd van verdriet, boosheid en onbegrip. Toch heb ik het contact altijd gestimuleerd, ook mede, omdat ik moest werken, als alleenstaande ouder en ik kon de weekenden werken, als hij bij zijn vader was, dus ik profiteerde daar ook weer van, naast mijn instelling, dat een kind zijn vader moet zien. Daarnaast  was ik al eerder getrouwd geweest , er was ook een ex man en onze  dochter, waarbij alle contact altijd goed is verlopen., natuurlijk is er eerst het verdriet van een scheiding, maar als de scherpe kantjes er eenmaal af zijn en je alles vanaf een afstand kan bekijken en overdenken, dan loopt het allemaal een stuk soepeler.    Ik mag mezelf gelukkig prijzen,omdat ik wel een hele bijzondere band heb met mijn 2 exen. Mijn dochter heeft een jonger broertje waar ze gek op is, en haar vader, , mijn ex-man, die heeft een soort pleegzoon, waar hij stapelgek op is, hij is dan wel niet de biologische vader, maar dat zie je aan de buitenkant echt niet. Ze gaan als vader en zoon met elkaar om en mijn  zoontje zijn vader die vind dit ook grandioos, geen jaloezie, niets, Hij gaat dus naar zijn eigen vader in het weekend, en soms ook een weekendje logeren bij zijn "pleegvader", die hem gruwelijk verwend, en veel aandacht geeft, dat ik soms wel eens moet ingrijpen, omdat mijn zoontje daar dankbaar gebruik van maakt. Maar mijn ex zegt dan, "In hem, zie ik een zoon, die ik zelf nooit heb gehad"    Ik kan daar alleen maar dankbaar voor zijn, want mocht mij ooit iets overkomen, hij heeft 2 grandioze vaders, die stapel op hem zijn en hij zal nooit alleen zijn! Het is zelfs zo, als mijn moeder jarig is, dan ben ik daar met mijn 2 exen en mijn 2 kinderen en het is altijd gezellig.   Daarom snap ik al die moeders echt niet, want door wrok, verbitterdheid en al die negatieve emoties, onthou je een ouder en kind het contact en de liefde en ook alle opa's, oma's, neefjes en  nichtjes, enz. die zijn hier allemaal de dupe van en je kan de klok nooit meer terugdraaien. Daarbij onthouden ze zichzelf ook een hoop, zulke moeders (en eventueel vaders) Wat betreft alimentatie,, mijn ex-vriend, verdient niet veel en via de rechter is er een alimentatie uitgekomen van 33 euro, het is niets, je kan er nieteens een paar schoenen voor kopen, maar wat geeft dat? Ik krijg er zoveel voor terug. Ik heb huskies en zelfs voor een van de huskies heb ik een bezoek regeling, 2 weken bij mij, en 2 weken bij hem en dan betaald hij ook hondenvoer, etc. ik zie het als een compensatie en daarbij , hij woont ook een eind uit de buurt, dus is hij ook veel geld kwijt aan benzine.
Ik wens dan ook al die vaders, die dit geluk niet hebben en gebukt moeten gaan onder een heel groot verlies en onrecht,,,heel veel sterkte en geef nooit op, ooit komen ze naar je toe, dan zijn al die verloren jaren niet meer in te halen, maar koester dan de toekomst, die je dan wel met ze hebt.   En tegen die moeders, wil ik zeggen:  ""wat bereik je hiermee? Ten eerste, je krijgt een ex-man er niet mee terug, en het verdriet wordt er echt niet minder om, alleen maar groter, voor jezelf en voor je kind(eren) Zij zijn de dupe en het slachtoffer van al je haat en wrok en weerstand!"" Hoeveel tranen moeten er nog vallen??? Voel je je er lekker bij en tevreden, met zo'n beslissing??? Kan mij dit echt niet voorstellen en ik wil je dan ook vragen,,,probeer het een keer, zet al die gevoelens achter, je zal merken, dat het steeds een beetje makkelijker gaat, en steeds een beetje minder pijn.                                        Een gelukkige moeder

13 Reactie(s) 6 keer bekeken

Inloggen

U dient eerst in te loggen voordat u kunt reageren:

Naam
Wachtwoord
 

Heeft u nog geen account? Registreer dan hier.