Onderdeel zijn van een oplossing
Een bejaarde vrouw wordt in haar huis overvallen en verrot geslagen door een onbekende. Milly is vermoord en twee huizen verderop gevonden. De vraag laait steeds opnieuw op, hoe kunnen we onszelf wapenen tegen deze bedreigingen en misdaden?
Schelden op de politiek, schelden op de politie, schelden op de verloedering? Het zijn begrijpelijke uitingen. Maar hoe worden we onderdeel van de oplossing?
Iets doen voor een ander, of iets doen voor een oplossing, daar zijn we vaak wel toe bereid. Maar iets laten voor een ander, of iets laten voor een oplossing, daar staan we vaak veel minder voor open.
Wat bedoel ik daarmee? Ik wil een voorbeeld geven. De buurt waar ik woon bestaat voornamelijk uit gezinnen waarvan beide ouders werken. Overdag is het doodstil bij ons in de straten. Natuurlijk woont er hier en daar een gepensioneerd persoon, omdat dat zo leuk klinkt, van alles wat in een woonwijk, diversiteit. Die oudere heer of dame leeft hierdoor wel een stuk geisoleerd. Niemand die ziet of hij/zij even de deur uitloopt of dat er iemand op de loer staat om te zien wanneer ze zo iemand kunnen overmeesteren. Er is dus weinig overzicht en geen controle. Zo ook met de kinderen. Weinig ouders die zich laten zien op straat. Waveboards worden afgepakt door een paar grote kinderen. De weinige ouders die buiten komen en er wat van zeggen, hebben weinig overwicht. Vaak eindig je als een paria waar niemand zich mee wil bemoeien om zich ook niet de woede van deze groep kinderen op de hals te halen. Rotte eieren in je tuin, vuurwerk tegen je gevel en noem maar op. Ik ga dan ook met de kids naar het afgesloten buitenterrein van de sportschool, waar zij wel vrij en veilig kunnen oefenen met hun waveboards.
Een oplossing zou kunnen zijn dat we onze werktijden zodanig gaan aanpassen dat er meer begeleiding en overzicht in de wijken kan komen. Maar dan moeten wij iets laten. Dan komen de argumenten pas echt los. Men spreekt dan over het feit dat we geen gevangenissen moeten maken van onze buurten. Dat we gestoorden echt niet tegen kunnen houden. Dat het pure betutteling is. Dat we dan zouden toegeven aan angst en door de dreiging onze acties aan zouden gaan passen.
Toch denk ik dat het juist wel zou kunnen bijdragen aan een oplossing van het probleem. We vinden het de normaalste zaak van de wereld dat er op schoolpleinen toezicht wordt gehouden op onze kinderen. Waarom dan niet bij het buiten spelen is mijn vraag?
We vinden het de normaalste zaak van de wereld dat wij volwassenen in het verkeer in de gaten worden gehouden op ons gedrag in het verkeer. Waarom mogen wij onze kinderen dan niet begeleiden in het buiten spelen? Zou dat zorgen dat zij zich niet vrijelijk kunnen ontwikkelen? Welnee, je kan ze juist handvaten geven en direct inspringen op gevaarlijke situaties en bijsturen voordat het te laat is. Zou meer sociale controle en meer ouders thuis kunnen voorkomen dat meisjes door hun buurmannen worden ontvoerd en vermoord? Misschien niet helemaal. Maar wat meer ogen die thuis zijn zouden wel zaken eerder kunnen opmerken.
Maar voor zo'n oplossing zullen we zaken die onszelf aan gaan moeten veranderen. We zullen af moeten van vastgeroeste ideen en het gevoel dat we ons zelf constant moeten verdedigen. We moeten flexibel worden en durven te veranderen. Soms zouden we zelfs iets moeten laten om uiteindelijk verbetering te kunnen bewerkstelligen. Het begint niet bij de overheid, het begint bij jou en mij.
Ik hoop dat we met zijn allen willen nadenken of de oplossing alleen bij een ander ligt of misschien ook een beetje bij onszelf?
Daphnydaf : Over mij
| Woonplaats: | Leiden |
Reacties