Terugbelactie liefdadigheidsinstantie

Ik geef graag, geef regelmatig, heb een innige relatie met de collectebus, doe al jaren vrijwilligerswerk. Dit doe ik omdat ik dat belangrijk vind en vooral ik doe het graag. Mijn beurs is klein dus de bijdrages zijn evenredig klein. Maar alle kleine beetjes helpen denk ik dan. Dus naar mijn bescheiden mening draag ik mijn steentje bij.

Dit doe ik dus omdat ik dat op dat moment wil doen. Als mijn beurs erg leeg is, dan geef ik niets. Dan wil ik ook niet dat iemand mij daar een vervelend gevoel over bezorgd. Je doet wat je kunt.

Maar! Als ik mij gedwongen voel dan gaan bij mij de hakken in het zand. Dan word ik kriegel en  geeft mij het geven niet een fijn gevoel maar een rotgevoel.

Van de week, klokslag zes uur ging bij mij de telefoon. Ik had een in november aan een sms actie meegedaan en zo geld gedoneerd voor medicijnen zodat er minder babies met aids zouden worde geboren. Vond ik destijds een mooie actie. Nu is het maart, ik heb een geheugen als een goudvis en was het weer vergeten.

Ik had een mevrouw aan de lijn, waarvan ik in de eerste instatie dacht type Shitzu, schattig, vrolijk, vriendelijk en aaibaar. Helaas na minuut was deze schitzu veranderd in een Pittbul. En voordat iemand mij hierop aanvalt. Ik vind de Pittbul geweldig. Maar feit is dat als je de pittbul een bot geeft om lekker op te kluiven, knap als je die dan weer terug krijgt. Ik was haar bot.

Nadat ze mij had bedankt voor mijn bijdrage vroeg ze om nog en bijdrae. Ik heb gezegd dat ik al het nodige had bijgedrage de afgelopen tijd en dat ik dus deze ronde oversloeg. Ze zei nog dat de bijdroge niet groot hoefde te zijn. Maar even voor de duidelijkheid, niemand kan in mijn beurs kijken en weten wat ik wel of niet kan missen.

Daarbij komt dat je dan via de telefoon een machitging moest geven. Dat doe ik dus al helemaal niet. Zulke zaken regel ik niet via de telefoon. Dat is een principe kwestie. Daar ga ik niet over in discussie.

Mevrouw Pittbul wou wel met mij in discussie. Laat ik u vertellen, je bereikt dan steeds minder bij mij. Bovendien begon in mijn hoofd een meter te lopen. Ik wees haar op het feit dat dit gesprek al aardig duur begon te worden. En er zijn toch andere manieren om deze doelgroep te bereiken, mail, hyves, faceboek etc.

Het heeft even tijd gekost maar ik heb het gesprek weten te beeindigen. En ik zag met een vervelend gevoel op de bank. Een gevoel dat deze vrouw mij had gegeven. Voelde mij bijna een kreng. En mijn irritatielevel steeg nog een beetje.

Maar vooral om de meter die in mijn hoofd was gaan lopen. We hebben via een sms actie geld gedoneerd. Geld dat bestemd was voor medicatie. Nu gaat deze organisatie de donateurs terugbellen. Op hun mobieltjes! Er zitten dus een aantal mensen in een ruimte. Die ruimte moet ingericht en gehuurd. Personeel moet worden geworven, getrained en betaald. En dat allemaal dus van die donaties die wij al hebben gedaan. En als ik dan bedenk dat er wel meer mensen zullen zijn geweest die niet nog een extra donatie hebben gedaan, dan vraag ik mij af wat er overblijft van de eerste donatieronde.

En ik persoonlijk vind dat best een kwalijke zaak. En ik begin ook iets beter te begrijpen waarom men drie keer nadenkt voordat men naar de beurs grijpt.

Jammer maar helaas

2 Reactie(s) 1 keer bekeken

Inloggen

U dient eerst in te loggen voordat u kunt reageren:

Naam
Wachtwoord
 

Heeft u nog geen account? Registreer dan hier.