Erwin Olaf hoeft geen sorry te zeggen...

Ik heb eergisteren een gedeelte van de laatste aflevering van Zomergasten gezien. Een gedeelte ja, ik was een beetje Zomergasten-moe. Ik wilde toch een stukje zien, daar ik wel benieuwd was naar Erwin Olaf, de gast.

Ik kwam erin toen Erwin Olaf een punt maakte van de discriminatie van homo's. Boos was hij dat het gebeurt, en hij droeg oplossingen aan. Vooral de homogemeenschap zelf is aan zet, volgens hem. Niet zozeer de politici, maar de homogemeenschap zelf, en dan vooral opkomen voor zichzelf. Kort samengevat, laten merken dat je het niet pikt i.p.v. het laten gebeuren. Als hij zijn vlammend betoog beëindigt, verontschuldigd hij zich. Ja sorry hoor zegt hij.

Dat had van mij niet gemoeten, nee ik vind het zelfs jammer. Hoezo verontschuldigen voor vol vuur verkondigen waarin je gelooft. Ik ben het heel erg met hem eens. Ik ben ervan overtuigd dat de enige manier om iets te doen aan homodiscriminatie is direct tegengas te geven en te laten merken aan de discriminant dat wat hij of zij doet niet kan. Dat is moeilijker dan het over je heen laten komen, maar achteraf heb je er een veel beter gevoel over. In plaats van een slachtofferachtig mikpuntgevoel ben je actief bestrijder van vooroordelen, domheid en agressie. Dat geeft een beter gevoel kan ik je zeggen.

Ikzelf ben geen homo en heb geen ervaring om als zodanig gediscrimineerd te worden, maar ben vroeger regelmatig terechtgekomen in vechtpartijen. Ik kom uit de Zaanstreek, en het was daar tijdens mijn jeugdjaren nogal eens raak. Was je op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats, kon je een groot risico lopen in een vechtpartij terecht te komen. Waarom dat mij overkwam heb ik me wel afgevraagd. Je krijgt nooit een uitleg waarom, maar ik weet zeker dat het de houding was. Ik was als kind nogal onzeker en een eenling. Dat valt anderen op, en voor hun ben je dan snel een doelwit.

Na een paar van dergelijke ervaringen weet je dat je je moet wapenen. En dan bedoel ik natuurlijk niet letterlijk. Mijn manier was verbaal in de tegenaanval gaan. Ik had het geluk dat ik daarbij ook behoorlijk autoritair kan overkomen. Ik bleek dat in mij te hebben zitten, en die autoritaire ik haalde ik dan van stal, en dat bleek erg goed te werken. Sterker nog, ik won erdoor aan zelfvertrouwen.

Overlast in het algemeen

Een terugkerend item is overlastgevende jongeren. Buurten worden als niet prettig en zelfs als onveilig ervaren. Bij de afgelopen verkiezingen, waarna een kabinet nog steeds niet is gevormd, maar dat is een ander verhaal, was een belangrijk thema veiligheid. Oplossingen daarvoor van de partijen welke nu bezig zijn te komen tot een kabinet - VVD, CDA en PVV - waren vooral meer politie op straat. Politie, goed dat ze er is, bij bestrijding van criminaliteit en misdaad, maar voor een goed gevoel in de buurt en een veilig ervaren daarvan, moet je mijns inziens niet bij de politie zijn. Ik ben ervan overtuigd dat men de hulp inroept van de politie bij overlastgevende zaken die men eigenlijk ook zelf goed kan oplossen. En hierbij komt mijn vergelijking met de 'overlast' die homo's over zich heen krijgen in  beeld. Want ik denk dat het niet alleen heel zinvol is dat homo's voor zichzelf moeten opkomen, maar ook de buurt als een stel jongeren het anderen lastig maken.

Ik hoor wel eens dat men dat niet durft, bang om zelf de volle laag te krijgen. Maar zoiets moet je ook niet alleen doen. Het werkt alleen maar als de buurt collectief, dan de een, dan de ander, raddraaiers aanspreekt op hun gedrag. Ook weet ik dat niet iedereen dat kan. Het is algemeen bekend dat de grootste overlast wordt veroorzaakt door op zich 'onschuldig' gedrag. Lees: niet crimineel. Schreeuwen, mensen in de weg zitten, mensen aanspreken en pesten, troep maken. Het is allemaal niet zo schokkend te noemen, maar vervelend is het wel, en kan je humeur behoorlijk bederven.

Als je met je buurt erin slaagt jongelui (letterlijk jong en lui) met succes erop aan te spreken, groeit ook je 'goede gevoel' als buurt. Daar kun je zeker van zijn. Niet een ander heeft de zaken opgelost (lees: de politie), maar uiteindelijk jij, de buurman en de overbuurvrouw. Met andere woorden: veiligheid creëer je zelf. En het beste gevoel van zekerheid en welbehagen is die waarin je zelf de hand in hebt gehad.

Natuurlijk moet er ook een 'reden' zijn om jezelf druk te maken voor je buurt. Als je buurt alleen maar bestaat uit grijs beton, je je buren niet kent en niemand je groet, als er niets wordt georganiseerd, is dat een lastig verhaal. De vraag is of je in zo'n buurt wilt wonen. Ook gemeentes moeten hun rol zien in het faciliteren van mogelijkheden voor bewoners om zich prettig te kunnen voelen. Eenvoudig zat: groen in de wijk, speelplaatsen, voldoende plaatsen waar mensen samen kunnen komen zoals een buurtgebouw.

Ik denk dat we het een beetje zijn verleerd om goed en beheerst voor onzelf op te komen. Vaak hoor en lees (en ervaar) je te korte lontjes, incidenten die uit de hand lopen. Beheersing van je eigen emotie, de wil om te luisteren en open te staan voor de ander, het zijn noodzakelijke ingrediënten om te komen tot een goede oplossing, waaraan het de afgelopen tijd heeft ontbroken mijns inziens. Het lijkt mij dat niet alleen de homogemeenschap moet leren goed voor zichzelf op te komen - beheerst, open en tegelijk op niet misverstane wijze - maar hele buurten. Hoezo politie? Dat lossen we zelf op!

PS. Ik weet dat er buurten zijn waar een buurtgevoel ver te zoeken is. Voor sommigen hoeft dat ook niet zo, maar iedereen is het er wel over eens dat indien je even naar een winkel gaat in de buurt, het zoveel prettiger is als je je 'thuis' voelt in de buurt waar je woont. Ik vind het jammer als dat er niet is. Ik gun iedereen een fijne buurt.

6 Reactie(s) 612 keer bekeken

Inloggen

U dient eerst in te loggen voordat u kunt reageren:

Naam
Wachtwoord
 

Heeft u nog geen account? Registreer dan hier.