Ramses Shaffy, een vagebond.

Tja, een groot gevoelsmens is gisteren heengegaan. Ik heb gisteren tot laat zitten kijken naar wat tv-zenders, die hier aandacht aan besteedden. En ik was ontroerd door de liedjes, die ook voor mij herinneringen aan vroeger thuis, de sfeer van die tijd en bepaalde diepe emoties opriepen.Ik ben opgegroeid in de jaren '60-70 en ik was even terug in dat gevoel van toen, van die (kinder)tijd, van die heel speciale tijd van een wereld van optimisme, saamhorigheid, vrijheidsstrijders, hippies en vagebonden. Was dat de kracht van deze bijzondere man? Dat hij emoties wist over te brengen in zijn teksten en muziek, een levenswijsheid van vrijheid en authenticiteit beleefde en verwoordde?

Als je bekend Nederland en de reportages mag geloven was Ramses iemand van wie je kan zeggen dat ie "echt geleefd heeft".Lapte conventies aan zijn laars, was compleet zichzelf en leefde vanuit zijn gevoel. Dat gevoelige wist hij met zijn timbre in zijn liedjes en optredens vast te leggen. Een man van emoties, die zich daardoor liet leiden en die niet schuwde zich ook zo te laten zien. Zich niet beter of anders voordeed en daardoor een "vrij mens was". Die vrijheid, en dat hij ook was zoals je hem meemaakte en zoals zijn teksten waren, zo was hij dus ook. Kwetsbaar durven opstellen, kiezen voor een vrij leven, zonder al te veel banden en bezittingen.

Velen roemen hem om zijn visie op het leven. Dat hij compleet uit liefde bestond.Een warme en sprankelende persoonlijkheid was, die anderen inspireerde om niet in sleur te vervallen, de ogen opende en menig vriend jaloers maakte met zijn vrije manier van leven. En altijd in het “nu” verkeerde.

Opmerkelijk is ook altijd dat als mensen het hebben over iemand, die "ten volle heeft geleefd", het vaak over iemand gaat die vooral van het leven geniet. En wist waar zijn kracht en creatieve talenten lagen, daar zijn werk van maakte, en met succes.

Het lijkt zo tegenstrijdig: iemand die zo in staat is van het leven te genieten, die zo "in het nu weet te leven", waarom vallen juist die ten prooi aan drank, sigaretten en/of drugs? Die van het leven een feestje maakte, elke dag als het kon, inclusief (veel) drank en sigaretten. Dat lijkt inherent aan zo'n levenswijze te zijn.

Wat maakt toch, dat mensen die zo volledig zichzelf zijn en daarnaar leven, tegelijkertijd zo kwetsbaar maakt voor stoffen, die je gevoel heten te verdoven? Die nog ongeremder maken? Zo iemand zou dat niet nodig hebben, zou  je denken: die heeft het begrepen, maakt zich los van regels en conventies, komt er voor uit wie hij is, in al zijn kwetsbaarheid, zeker voor de begrippen van destijds.Iemand die geen geheim maakt van zijn diepere binnenste, geen opgelegde schaamte kent, daar trots op is, uitdraagt zonder zich te storen aan “hoe het hoort”, hoe men zich gedragen moet, wat van je verwacht wordt door anderen en samenleving.

Bij alcoholisme denk je toch aan tegenovergesteld. Gefrustreerde mensen, die een leven vol ellende hebben gekend en dat niet aan kunnen zonder sigaretten, alcohol en/of drugs. Je denkt niet zozeer aan mensen die hun creatief talent en gevoelens zeer goed kennen en benutten. Daar moeten toch minstens een hoop onverwerkte gevoelens zitten, zou je denken. Mensen die geleden hebben, en juist daardoor hun gevoeligheid overbrengen op hun zang en muziek.

Vele artiesten, die beroemd zijn geworden, door uitzonderlijke talenten, zijn hieraan ten prooi gevallen. Meestal neem je aan dat ze zo’n leven daaromheen niet kunnen verwerken, een succes na ooit een vreselijke jeugd hebben gehad, vol armoede en stress. Zoals André Hazes.

Nu weet ik dat niet van Ramses, maar wel dat hij door een liefhebbende familie geadopteerd is. Hoe dan ook, juist het feit dat hun hart en ziel zo open en bloot liggen, maakt dat ze in staat zijn daarmee ook toegang te krijgen tot hun uitzonderlijke creatieve talenten. In eerste instantie kan je denken: waarom hemelen al die collega-artiesten en BN-ers deze talentvolle collega’s zo op? Iemand die overleden is “aan zijn zwakheden”? Moet dat tot voorbeeld dienen? Evenals vele voorgangers uit het verleden, in binnen-en buitenland? Wat maakt toch dat deze mensen zo’n onvergetelijke indruk maken op eenieder die ze van dichtbij gekend heeft? Die mensen weten te inspireren, wakker schudden, snaren te raken, anderen hun hart en ziel aanraken met hun creaties, liedjes, muziek?

Ik ben zelf iemand die via muziek geraakt wordt en toegang krijgt tot emoties. Ik snap dat dat ook bij anderen gebeurt. En soms verdooft alcohol juist niet, maar haalt die rem juist weg, die het voelen van emoties in de dagelijkse harde realiteit in de weg kan staan. Uiterst gevoelige mensen, die toegang hebben tot hun kern, ZIJN ook kwetsbaarder. Maar willen ook zo zijn en blijven. Echt, authentiek, vol leven, hun volle liefde en verlangen voelen voor anderen, voor het leven.

Een moment raakte me gisteren bovenal. Beelden van een stukje documentaire bij DWDD, waarin hij tot tranen geroerd zong en piano speelde. Een als veel jongere man geschreven lied, vol verlangen en de pijn tegelijkertijd, dat niet te vinden, of te hebben gevonden, die liefde die hij zocht. Lag daarin zijn kracht? Dat aanraken bij anderen van (onvervulde) verlangens, diepe emoties, het raken van het hart van mensen in hun verdrietige, maar ook zo gelukkige tijden? Mensen brengen naar dat stukje van zichzelf, waar emoties echt zijn en even opengelegd mogen worden? Die zijn eigen menselijkheid, liefde EN zwakheden durft te laten zien en daarmee toegankelijk is voor die van anderen?

Mensen verbazen zich over het feit dat hij zo lang heeft mogen leven, ondanks zijn slechte leefgewoonten. Ik denk dat ongezonde leven deels juist gecompenseerd werd door zo’n emotioneel mens te zijn. Zonder spijt, zonder zichzelf te hoeven spelen, zonder zichzelf aan te passen aan hoe het hoort, zonder de stress die dat oplevert. Die niet leefde naar bezittingen vergaren, maar probeerde te leven volgens liefde en zijn diepste dromen/verlangens/talenten. Die emoties kunnen ook overweldigend zijn, als je iemand bent die alles overweldigend voelt.Ook gemis, ook onvervulde verlangens, ook de pijn daarvan kent.

Zo’n gevoelsmens, die zijn leven afstemt op zijn gevoel en talent, daar zijn werk en zijn leven in zoekt, daar is menig mens jaloers op. Velen zullen herkenning vinden, velen juist dit gemis voelen in eigen leven. Ramses heeft echt “geleefd” en wat hij nalaat bij anderen, daar draait het toch allemaal eigenlijk om? Denk dat velen daar even bij stilstaan, dit allemaal weten, en ook beseffen hoe bijzonder dat is. Ode aan deze gevoelsmens, een bijzonderheid, met zijn kracht en zijn zwaktes!Is dit niet zoals we heimelijk allemaal zouden willen zijn?

51 Reactie(s) 382 keer bekeken

Inloggen

U dient eerst in te loggen voordat u kunt reageren:

Naam
Wachtwoord
 

Heeft u nog geen account? Registreer dan hier.