Aanrandingen zwemleraar.

Bij P&W de advocaat van de ouders van de slachtoffertjes van de zwemleraar, die veel kinderen aangerand heeft. De ouders worden momenteel in de gelegenheid gesteld om de schokkende beelden te bekijken.De vraag was: moet je dit als ouders wel willen zien? Levert het de ouders niet onnodige traumabeelden op?

De aanwezige psychiater adviseerde de ouders om eerst te lezen wat er op de beelden te zien is over hun kind, en dan bedenktijd te nemen, alvorens het wel of niet ook te gaan bekijken. Beelden kunnen je jarenlang achtervolgen. (ouders moeten nu meteen na het lezen beoordelen of ze het aankunnen om ook te kijken). 1 ouder had al de beelden bekeken en was schokkender dan hij had gedacht.

Los van het feit of je dit beter wel of niet kan zien (de psych heeft denk ik gelijk) of kan lezen alleen (de beelden zijn ook beschreven), ging de hele discussie over het traumatische voor de ouders. Dit wil ik zeker niet bagatelliseren. Het zijn ouders van een al kwetsbare groep, veelal kinderen met een geestelijke beperking, zoals autisme.

Nu vraag ik me af, of die kinderen zo getraumatiseerd zijn door het gebeuren. Ik zag een stukje van een gesprek met een van de moeders. De kinderen praten hier zelf nauwelijks over en waren/zijn (ook) dol op de zwemleraar in kwestie. Hij ging namelijk verder erg prettig met de kinderen om kennelijk.

De ouders geven dus aan oa te willen weten/zien wat er met hun kind is gebeurd, omdat het kind dat niet aangeeft, niet over praat of niet zal kunnen praten.

Nu mis ik in de hele discussie de vraag: zo lang die kinderen niet door hadden dat hier iets traumatisch ergs met ze gebeurd is, moet je dat dan gaan duidelijk maken aan die kinderen? Waarmee je ze dus bewust gaat maken dat ze een probleem hebben meegemaakt, iets wat niet door de beugel kan, hun is aangedaan. Iets kwaads, iets kwalijks. Maak je het als volwassene daarmee niet juist tot een trauma, waar het kind er (mogelijk) niets kwaads in ziet? En zich dus niet onbehoorlijk aangetast voelde?

Ik weet te weinig van de feiten, maar als (een deel van) die kinderen zich niet getraumatiseerd voelt, omdat zij het foute gedrag niet weten en niet zo beoordelen (naar onze volwassen normen van hoe verderfelijk dit is), ga je dan juist geen trauma's aanpraten bij die kinderen, die daar momenteel geen last van ondervinden?

Natuurlijk moet die man voor jaren opgesloten en behandeld worden, natuurlijk is er zwaar misbruik van zijn vertrouwensfunctie met deze aan hem toevertrouwde kinderen gemaakt. Natuurlijk willen de ouders, in naam van hun kinderen, deze man veroordeeld zien.Daar niet van.

Maar mijn vraag is dus: zolang die kinderen niet weten dat het zeer fout is (en dat is een beoordeling van de maatschappij) en niet voelen of vinden dat hun iets is aangedaan, denken dat het een uiting van een aardige, lieve zwemleraar hoorde en nog steeds goed voelden bij deze man..moet je ze dan gaan bijbrengen hoe fout dat was? Of maak je er dan zelf een trauma van?

Soms wordt iets pas traumatisch voor iemand, als diegene hoort dat het niet normaal is, zoals het moment dat een incestkind door krijgt dat dit niet bij elke familie gebeurt. Dan heb ik het niet over kinderen, die met bedreiging en grote angst worden misbruikt, maar bijv de taferelen van die in gevangenschap geboren kinderen, van die Oostenrijker, die zijn dochter opsloot en stelselmatig misbruikte. Die kinderen daarvan moesten voorzichtig verteld worden dat dit zeer fout was. Degenen die zij als opa en oma zagen en vertrouwden heel foute mensen waren. Dat zij een abnormaal leven hadden gehad en zeer beschadigde kinderen zijn. Tot dan toe hadden ze dat niet zelf door namelijk.

Het traumatische begint dan in feite, door de bewustwording dat het een leven was, wat door de samenleving als zeer fout en schokkend wordt gezien (terecht natuurlijk). Die personen opeens van vertrouwenspersonen veranderen in zware misdadigers. Dat is het traumatische vooral, wanneer je je daarvan bewust bent of wordt.

De vraag is voor mij dus of je kinderen met een beperking, die zelf niet weten of voelen dat hier iets traumatisch verkeerd is toegebracht, omdat zij zich niet konden verweren of zich misschien niet verzet (kunnen) hebben, juist meer beschadigd worden door ze dit duidelijk te gaan maken? Tegenover kinderen, die niet aangeven dat ze er zelf last van hebben, bedoel ik. Die niet bang zijn voor de zwemleraar, geen signalen geven van dat ze beschadigd zijn hierdoor? Ik had die psychiater hier weleens over willen horen.

Natuurlijk is het schadelijke dat dit kon gebeuren en gebeurd is. Maar maken we het niet veel erger en tot een trauma door de ophef tegenover dat kind, als die dat zelf niet zo voelde?

In mindere mate zijn er ouders, die zelf zeer overstuur raken als je als kind vertelt dat een man verderop bij de zandbak zijn broek liet zakken en je meenemen naar de politie enz. Is het in die gevallen niet beter dat de ouders een houding van "no big deal" hebben, uitleggen dat zoiets niet okee is en waarom, maar niet zelf op het kind hun emoties van overstuur zijn overbrengen (door hun volwassen blik en volwassen opvattingen over dat dit traumatisch kan zijn wat hun kind overkomt). Met andere woorden: soms voelt het kind dat niet als een probleem of zware aantasting, moet je ze dat dan gaan "aanpraten" dat het dat wel degelijk was?

Kijk, dat die norm terecht is voor de dader aanpakken, okee, maar ik heb het nu even over hoe je daarmee omgaat als samenleving en ouders tov die kinderen. Als voor hun niet het gebeuren zelf, maar de afkeuring en walging van de samenleving het grootste trauma gaat opleveren..

17 Reactie(s) 425 keer bekeken

Inloggen

U dient eerst in te loggen voordat u kunt reageren:

Naam
Wachtwoord
 

Heeft u nog geen account? Registreer dan hier.