De overeenkomst tussen Nina Brink en Roald Dahl

Gisteren zag ik een interview op TV met Nina Storms, voorheen Nina Brink. Zoals een ieder weet was Nina toentertijd oprichtster van World Online. (WOL) Mijn tenen gingen krommen bij het aanhoren van haar commentaar tijdens dat interview.

In de jaren van die beursgang, in 2000, was ikzelf werkzaam als senior-vermogensbeheerder en senior-adviseur voor een vrij elitaire internationale bank voor met namen voor vermogende particulieren. De jaren rond 2000 waren de jaren van de zogenaamde Internet hype. Wekelijks gingen zo’n 20 tot 40 internetgerelateerde bedrijven wereldwijd naar de beurs. Doorgaans in de US. Deze hype was een waar festijn voor die beleggers die spelenderwijs een “hit-and-run” strategie volgden: het inschrijven op aandelen, veelal gedeeltelijke toewijzing op deze aandelen kregen, en op de eerste beursdag deze verkopen tegen forse winsten.

Enkele van deze bedrijven hadden voor de lange termijn bestaansrecht, maar het merendeel niet. Maar toch maakte wij met deze wetenschap gretig gebruik van deze zogenaamde hit-and-run strategie. Bedrijven waar wij wel toekomst in zagen waren bijvoorbeeld Amazon.com of Google.com en nog een aantal andere waar men rustig, in onze optiek, wel wat langer in konden blijven “zitten”. Geduld is een schone zaak als het om beleggen gaat.

De kleine particuliere belegger had nauwelijks toegang tot die lucratieve handel. Ze lazen weliswaar over koersexplosies op de eerste dag van beursnotering op doorgaans Amerikaanse aandelenmarkten (Wall Street en Nasdaq) maar inschrijven bij hun eigen lokale kleine Nederlandse bank, zoals een VSB, SNS, etc had doorgaans weinig zin. Zij maken bepaald niet deel uit van internationale syndicaten die die markt domineren. De beursgang van WOL was natuurlijk een uitgesproken mogelijkheid om ook een keer deel te nemen aan die Internet-hype.

ABN-Amro kreeg er al een paar duizend nieuwe klanten bij, die een rekening opende, die daar achtereenvolgens geld op stortte om in te kunnen schrijven op de zoveel belovende beursgang van WOL.

Wij schreven niet blindelings in voor onze cliënten op dit soort emissies. Wij waren daar zeer selectief in, immers het is niet “eigen geld” wat je als beheerder riskeert. Het waren investeringen die wij keihard moesten verantwoorden aan onze cliënten in onze driemaandelijkse schriftelijke verantwoording die wij aan hen moesten aflegden, zoals overeengekomen was. Voor lange termijnbeleggers hebben wij de emissie van WOL volledig en bewust langs ons heen laten gaan. Bij elke op zich interessant ogende beursgang wierpen wij, tot in de kleinste details, een zeer kritisch oog op het bedrijf.

WOL had een mooi ogend prospectus. Doch onze analisten stelde al heel snel vragen bij de inhoud hiervan. Ze betitelden het prospectus als een reclame folder die de ware marktpositie van WOL verdoezelde en een schijnbeeld schetste van de realiteit. De strategie van WOL werd ernstig in twijfel getrokken als het om levensvatbaarheid gaat.Uit de zogenaamde SWOT analyse (Strengths, Weaknesses, Opportunities & Threats) die wij altijd maakte bij beursgangen kwamen ze niet verder dan, op een schaal van 1 tot 10, dan een 3,8. Daarnaast bleek later dat ons sterke vermoeden dat Brink al voor de beursgang een groot gedeelte van haar aandelenbelang, aan ABN-Amro, de bank die samen met Goldman Sachs de beursgang voor diens rekening nam, verkocht had hetgeen al tot nodige argwaan zorgde. Deze bank, ABN Amro en Goldman, hadden er dus alle baat bij om op de eerste dag van de notering van het aandeel de koers van WOL zo veel mogelijk op te blazen om daarna meteen hun aandelenbezit in WOL op de markt te dumpen tegen een giga-winst.

Met name Brink en ABN-Amro hebben op deze manier hun zakken gevuld. Kort voordat de beursgang plaatsvond verkocht Brink het merendeel van haar aandelenpakket voor 6 euro per aandeel aan ABN-Amro die op de eerste handelsdag de koers opjoeg en er al meteen circa 42 euro per aandeel voor terug cashte.

In het interview dat ik gisteren zag speelde Brink (thans Nina Storms) de vermoorde onschuld. Nina beweerde dat ze 30(!) adviseurs ingehuurd had die het emissieprospectus samengesteld hadden. Alsof Nina het prospectus voor de uitgifte ervan vooraf niet gelezen heeft en alsof de gewiekste Nina niet had geweten dat er melding gemaakt had moeten worden van de verkoop van haar aandelenpakket in WOL, pal voor de beursgang. In 2008, toen Nina in het huwelijk trad met Pieter Storms werd al cynisch gesuggereerd in beleggingsland dat Storms namens het programma Breekijzer aan de deurbel van Nina stond te jengelen om verhaal te halen maar dat op de een of andere manier meteen de vonk tussen die twee over sloeg.

Nu heeft Eric Smit, publicist en geen onbekende in het financiële wereldje, een boek over Nina geschreven. Volgens Nina zouden er minimaal 500 misvattingen over haar in het boek staan. Nina is nu voornemens door “schade aan haar reputatie” en “eerherstel” een bodemprocedure te starten voor eerherstel. Ik vraag mij af, welk “eerherstel” en “ welke reputatie“? als je bewust 150.000 beleggers waaronder zelfs pensioenfondsen misleidt hebt zoals het Hoger Gerechtshof al eerder oordeelde. Nina is tenslotte op zijn minst (mede)verantwoordelijk, maar ook ABN-Amro, voor een van de grootste beursschandalen in de Nederlandse geschiedenis. Nina heeft geluk Nederlandse te zijn en in Nederland te wonen. Had ze dit geflikt had in de VS had ze minimaal 20 jaar lang kunnen gaan zitten morren. Het boek van Smit, eerlijk toegegeven, heb ik (nog) niet gelezen, er zullen hele en halve waarheden instaan, net zoals in het prospectus van World Online toentertijd.

Ik moest aan Nina en World Online denken toen ik afgelopen week de verzamelbundel van Roald Dahl per post ontving. Een bundel van 53 Dahl’s klassiekers van korte verhaaltjes, korte verhaaltjes van slechts een aantal pagina’s die onschuldig blijven tot de laatste pagina en dan op de laatste bladzijde middels een zogenaamd open einde een bizarre wending aannemen dat men na het lezen hiervan nog even stomverbaasd in diens zetel blijft zitten.

Het hele verhaal van World Online zou in de ogen van de inmiddels helaas overleden Roald Dahl verhaaltje nummer 54 kunnen zijn.

15 Reactie(s) 1 keer bekeken

Inloggen

U dient eerst in te loggen voordat u kunt reageren:

Naam
Wachtwoord
 

Heeft u nog geen account? Registreer dan hier.