Up Hill Camp

Alles zit tegen vandaag (nee, niet op wuz). Ik zit nu op het verkeerde eiland. Op Jamaica kan ik de heuvels in, in Londen kan dat niet.

De heuvels in naar een Rastaman kamp. Meestal naar het kamp van de Bobo-dreads, genoemd naar de Bobo-ashanti order van wijlen Prince Emmanuel-I. Dat ligt niet ver van Kingston aan de zuid-oost kust hoog boven Bull's Bay. Een paar dagen daar verblijven en je kunt weer overal tegen.

Halverwege de berg houden de weggetjes op, je zet je auto maar ergens weg, en je moet tevoet verder. Hoger en hoger in een steeds dichter wordende begroeïng, zo nu en dan prachtige vergezichten van dalen en in blauwe mist gehulde bergtoppen. Vandaar de naam Blue Mountains. Naar het schijnt groeit hier de beste koffie ter wereld. Die komt tegenwoordig zelfs uit onder de merknaam Marley, een initiatief van Bob's zoon Ziggy. Je moet altijd met een man of drie de bergen in, toeristen kunnen alleen maar de bergen in vanaf de noord en noordoost kust. Niet vanaf de zuid-west kust zoals wij. Tussen de weelderige plantengroei bevinden zich namelijk aan het oog onttrokken, behoorlijke ganja (marihuana) plantages, in de dalen zelfs 'airstrips', landingsbanen voor kleine vliegtuigen, door de snelle groei zijn die in no-time weer aan het oog ontrokken.

Na een uurtje of twee lopen wordt een steeds luider wordend ritme hoorbaar, de pulserende hand drums van de Rastaman. nog twee bochten en we staan oog in oog met het kamp, dat als een fort gebouwd is. Vier jonge mannen houden de wacht aan de toegangspoort, twee ervan bewapend met een grote vlag, de rood-geel-groene vlag van Ethiopië en de groen-zwart-rode van de Rastafarians. Buiten slapen de vrouwen die ongesteld zijn, gedurende die periode mogen ze het kamp niet betreden. Vrouwen worden 'queens' genoemd maar hebben niets te vertellen. Buiten de poort kunnen ze verder met allerlei houtsnijwerk en snuisterijen die aan de toeristen aan de noordkust verkocht worden.

Na een kort woordje met de 'gatemen' zijn we binnen, we worden hartelijk verwelkomt, ik rook niet, en dat wordt gewaardeerd. Veel reggae zangers en deejay's en wannabees roken. Muzikanten (players of instruments) en sound-engineers echter veel minder, studio tijd is kostbaar en fouten worden niet gewaardeerd. We nemen plaats bij de percussionisten en doen een tijdje mee. Daarna gaat de pijp rond (waar ik niet aan mee doe) en praat ik wat over m'n problemen met de 'elders'. We blijven nog een dag of drie, morgen is er een nyabinghi zegt de rasta oudste. Een nyabinghi wordt gehouden bij bepaalde belangrijke gebeurtenissen om zo op spirituele wijze iets te veranderen in de lokale of wereldpolitiek etc. Een bijzondere spirituele ervaring. Maar ja, ik zit er nu duizenden kilometers vandaan.

youtube: BINGHI CELEBRATION JAMAICA 1994 

6 Reactie(s) 305 keer bekeken

Inloggen

U dient eerst in te loggen voordat u kunt reageren:

Naam
Wachtwoord
 

Heeft u nog geen account? Registreer dan hier.